KARAKOLDA DOĞRU SÖYLEYİP MAHKEMEDE ŞAŞAN 'YAŞAR'LAR !


Bu makale 2019-12-02 21:55:48 eklenmiş ve 96 kez görüntülenmiştir.
Ali BERKE

Hani bir türkü vardır.

Ben Giderim Oduna (Yaşar) Türküsü.

“Yalan mıydın Yaşar

Karakolda doğru söyler

Mahkemede şaşar.”

Diye de nakaratı vardır.

Her türkünün olduğu gibi bu türkünün de bir hikayesi var elbette.

Afyon 'un Emirdağ ilçesine yakın köyün adı PernekTir.

Türkünün hikayesi de bu köyde geçmektedir.

İşte bu köyde Cemile adında fakat “Yaşar” diye anılan yedi sekiz yaşlarında oldukça güzel bir kız vardır. Cemile'nin anası babası ölmüş; yakın hısım, akrabasından kimse kalmamıştır. Yalnız, kendinden küçük Veyis adında bir kardeşi bulunmaktadır. Cemile 17 yaşına geldiğinde, köyün yakışıklı delikanlılarından Şahin (Şahan) adında birine aşık olmuştur. Şahin de onu sevmektedir.  Fakat, Cemile'nin köyde yakın birisi olmaması yüzünden onu zengin bir köylü, sonradan kendi oğluna almak düşüncesi ile himayesine alır. Aradan zaman geçer ve oğlan babasının önceden verdiği kararla nişan yapılır. Cemile Şahin'i sevdiği için nişana razı değildir. Ama baskı ağırdır ve kız sıkıntı içindedir. Bu nişan, onu Şahin'den uzaklaştırmak yerine daha da yakınlaştırmıştır. Bu nişan işi onları birbirinden uzaklaştıracağı yerde, aksine birbirine daha çok yaklaştırmış ve bağlamıştır. Nişanın önüne geçmek ve beraber evlenebilmek için çareler aramaya koyulurlar. Fakat oğlan tarafı buna meydan vermemekte ve mani olmaya çalışmaktadır. Aradan günler, haftalar, aylar geçer düğün zamanı gelir.

Oğlan tarafı çifte davullar çaldırarak, civardan pehlivanlar getirterek muhteşem bir düğün yapmış, Cemile'yi gelin almışlardır. Cemile düğünden çok etkilenmiştir, üzüntülü ve acılı bir durumdadır. Kendisi için her şey bitmiştir. Çünkü Anadolu'da kız bir kez gelin olur. Dünyada Şahin'den başka kimsesi olmayan Cemile artık istemediği bir ailenin gelinidir.

Gelinliği bir yıl sürer. Şahin'le Cemile'nin ateşlerinin söndüğü zannedilir. Halbuki aşk ateşi daha da artmış, yalımları yüreklerinin dışına taşmıştır. Şahin bu geçen bir yıl içinde evlenmemiş ve başkasıyla da evlenmeyi aklından geçirmemiş; Cemile de kocasına bir türlü ısınamamıştır. Şahin'le gizli gizli haberleşiyorlar. Bir gün bu ıstıraba son vermek gerektiği kanısına varırlar ve Şahin'in teklifi gelir. Cemile de aynı düşüncededir: tüm yollar birlikte kaçmak düşüncesine çıkmaktadır. Köyün kıyısındaki evin önünde buluşmayı kararlaştırırlar. Şahin bir kır ata binip gelir. Vakit gecedir. Biraz sonra Cemile de aynı yere gelir. Hiç vakit kaybetmeden Cemile'yi atın terkisine alarak atı sürer, doğruca Şahin'in Emirdağ'daki ablasının evlerine…

Ertesi gün olay köyün dilindedir. Hem Şahin'de hem Cemile'nin kocası tarafında bir telaş başlar. Şahin'le Cemile on, onbeş gün Emirdağ'da kaldıktan sonra Emirdağ'a dönerler. Cemile'nin kocası mahkemeye başvurur. Bu şekilde Cemile ile Şahin bir müddet daha birlikte kaldıktan sonra, Cemile Şahin'in yengesi tarafından kandırılır. Şahin'in yengesi Şahin'i sevmemektedir, zaten Cemile'nin kocasının akrabasıdır da. Ne yapıp edip Cemile'yi sevdiğinden ayırmak gerektiğini düşünür. Günlerce dil döküp Cemile'yi kandırmayı başarır. Cemile'nin küçük kardeşi Veyis de açıkta kaldığından, ablasının yine eski zengin kocasına dönmesini istemektedir. Cemile bunun üzerine düşünüyor, düşünüyor ve kocasına dönmeye karar veriyor. Çünkü küçük kardeşi içliliği yüzünden amansız bir hastalığa yakalanmış bulunuyor. Kardeşine acıyan, başka düşüncelerle de sarsılan Cemile kocasının evine dönüyor. Fakat kocası Cemile'yi kabul etmiyor. Cemile ortada kalakalmıştır. Hem Şahin'den hem kocasından olmuştur. Sığınacağı kimsesiz kardeşi kalmıştır, başka da yeri yoktur artık. Veyis hasta olduğu için bakacak kimseleri yoktur. Her şekilde açıkta kalan Cemile düşünüp dururken köyün zenginlerinden biri Cemile'ye evlenme teklif eder. Cemile maddi olanaklarının artacağı düşüncesiyle adamla evlenmeye razı olur ve evlenirler. Sonrasında Veyis hastalığın pençesinden kurtulamayıp Afyonkarahisar Hastanesi'nde ölür. Cemile derin bir yalnızlık içinde hissediyor kendini. Kardeşinin ölümünü kendinden biliyor ve büyük azap içinde kıvranıyor. Bu ağır elem içinde Cemile onulmaz bir derde düşüyor, garip, kimsesiz Cemile'yi ölüme götürüyor bu dert.

Tüm bu acı hikayenin üzerine Şahin de içini türkülere, ağıtlara döküveriyor.

Hikaye bu !

Günümüzde de Cemile'ler (Yaşar'lar) eksik olmuyor tabii!

Mahkemede şaşmak, karakolda söylediğini inkar demek değil mi? Söylediğinin arkasında durmak gerekmez mi?

Gerçek niyeti hakikati dillendirmek olan, karakolda doğru söylediğini ilan ederken gösterdiği cesareti, dillendirdiği doğrunun arkasında durabilendir.

Yoksa Cemile (Yaşar)  gibi hasta kardeş bahanesi bu tipler için her zaman vardır!

Veya zengin koca ya da başka bir sebep!

Maddi olması şart da değil! Bir defa söylediğini, miadı dolmuş gibi bir kenara atarak, caka satmanın havası yeter! Sözünün arkasında durmayanların tarifinde, cinsiyet yoktur kanaatimce!

Yorumlar
Adınız :
E-Mail :
Başlık :
Yorumunuz :
Güvenlik :
Değiştir  
Toplam 0 yorum. Tüm yorumları okumak için tıklayın.
Diğer yazıları...
Köşe Yazarları
 ‹ 
 › 
200