TABURCU OLMANIN HİKAYESİ


Bu makale 2020-03-20 18:57:31 eklenmiş ve 214 kez görüntülenmiştir.
Ali BERKE

Hastanede yatan ve iyileştikten sonra evine gönderilen hasta için “Taburcu oldu” deriz.

Niye öyle deriz bilmiyordum.

Tabur kelimesinin askeri bir kavram olduğunu bilmemem rağmen sorgulamamıştım niye taburcu denildiğini.

Bu arada, fedakarca görev yapan tüm Tıp Çalışanlarının Tıp Bayramı kutlu olsun.

Hem Tıp Bayramı hem de 18 Mart Çanakkale Zaferi'nin 105.yıl dolayısıyla bugün bir doktorumuzun yazısından alıntı yapacağım.

Taburcu olmanın hikayesini de bu doktorumuzdan okuyalım.

Opr.Dr. Metehan Kılıç, ”Taburculuğun hikayesi”ni, 20.09.2018 tarihinde, www.eskisehirekspres.net isimli sayfada yayımlamış

Ve demiş ki:

“Neden Türk hekimleri hastalarını iyileştirdikten sonra ''taburcu'' ederler; ''gitsin'', ''evci'' gibi kelimeler kullanmazlar, hiç aklınıza geldi mi? Taburcu kelimesinin çok hüzünlü bir hikayesi vardır aslında. Bakın anlatayım dilim döndüğünce…

Osmanlıda tıp, özellikle 13. Yüzyılda oldukça ileri düzeydeydi. Fatih döneminde, saraya ait II. Mahmut döneminde, Tanzimat atılımlarının başlamasıyla yeni ve düzenli bir ordunun kuruluş çalışmalarına, bu orduya sağlık hizmeti verecek, Tıbbiye mektebinin açılması eklendi. 14 Mart 1827'de ilk modern Tıbbiye, Tıbhane ve Cerrahhane-i Amire kuruldu. 14 Mart tarihinde, sadece Türkiye'de kutladığımız Tıp Bayramının hikayesi de başka bir yazı konusudur. 1838'de bu okul Mekteb-i Tıbbiye-i Adliye-i Şahane olarak düzenlendi. 

Gelelim işin hüzünlü tarafına. O dönem öyle bir dönemdi ki ülke yangın yeri gibiydi. Kırım Savaşı, Osmanlı-Rus Savaşları, Balkan Savaşı, 1. Dünya Savaşı, Çanakkale Cephesi, Kurtuluş Savaşımız. Yedi düvel emperyalizmi, işbirlikçilerini, Gazi Mareşal Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşlarıyla, hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde yenip, Türkiye'mizi kurana kadar, Türk Halkı her yerde, sürekli savaştaydı. Yoksulluğu, kıtlığı, salgın hastalıkları, emperyalizmin Osmanlı İmparatorluğu'nun son kalıntılarını da yok etmeye çalıştığı bu dönemi, gözlerinizin önüne getirdiğinizde, bu günler için binlerce kez şükür etmemiz, Atatürk ve aziz şehitlerimize sonsuza kadar minnet duymamız gerekli. 

Özellikle 1. Dünya ve Çanakkale Savaşı sırasında ülkenin tıp eğitimi veren tek kurumu Mekteb-i Tıbbiye-i Adliye-i Şahane, hocalarını, öğrencilerini cepheye yolluyor, eğitime ara vermek zorunda kalıyor, binası ise tamamen hastaneye dönüşüyordu. Sadece cephede savaşmakla kalmıyor, savaş olmadığında ya da geride kalan kıdemsiz tıbbiyeliler, direnişte bizzat çalışıyorlardı. İzmir'in işgalinin üç gün sonrası, 18 Mayıs 1919'da, okulda hararetli, hüzünlü konuşmaların yapıldığı, hemen direniş gruplarının örgütlendiği bilinir. 

Daha çok bahsedilecek olay, anlatılacak konu var ancak, söylemek istediğim şudur;

Ülkede herkes askerdir, eli silah tutan tüm erkekler savaştadır. Gerçek kurumsal düzeyde tek hastane vardır, ülkenin her yanındaki cephelerde tüm hekimler subaydır, askerdir. Yaralılar iyileştirilir, komutan hastalarını, askerlerini dolaşır. Hastanede, kışlada, revirde, cephede çadırda, savaşta. Tabip subay, iyileşenleri, tekrar silah tutabilecekleri savaşa, taburuna yollar, ''taburcu'' eder. Başka hiçbir milletin, ülkenin hastanesinde, hastalar iyileştiklerinde ''taburuna yollanmaz, taburcu'' edilmez. Bazı değerleri, yaşamının içine böylesine sindirmiş başka bir millet yoktur. Başkalarını bilmem ama, taburcu ettiğim her hastada, göğsümün ağlamaklı kabarması bundandır. Ordusunu, askerini, bağımsızlık mücadelesini, Gazi Mustafa Kemal'ini, silah arkadaşlarını, tüm aziz şehitlerini, yaşamına böyle sindiren başka bir millet yoktur. Bazı olguların farkında olmasak da her zaman, sonsuza kadar bizimle yaşayacaklar…

İşte size ''taburcu''luğun hikayesi…”

Bence, Taburcu olmak deyimi dünyada bir tek Türk Milletine yakışır.

Çünkü 'ordu millet'tir Türk Milleti.

Son zamanlarda adını telaffuz etmekten imtina etse de bazıları Türk Milleti asker millettir.

Yorumlar
Adınız :
E-Mail :
Başlık :
Yorumunuz :
Güvenlik :
Değiştir  
Toplam 0 yorum. Tüm yorumları okumak için tıklayın.
Diğer yazıları...
Köşe Yazarları
 ‹ 
 › 
250