Bugünlerde; dilimde ya Orhan Antaş'ın sözlerini yazdığı bir Selahattin Altınbaş şarkısı…
“Ömrümüzün son demi, son baharıdır artık
Maziye bir bakıver neler neler bıraktık…”
Ya da Yahya Kemal'in “Rindlerin Akşamı” şiirinin şarkıya dönmüş hali…..
“Dönülmez akşamın ufkundayız. Vakit çok geç;
Bu son fasıldır ey ömrüm nasıl geçersen geç!”
Ayrılık kaçınılmaz…Yaşanması zor!
Ha öyle…Ha böyle deriz ya…
Ayrılmayı bilecek kadar sevmek dünyayı…Fazla bağlanmamak …
Ne kadar bağlanırsan ayrılması da o kadar acıtır içini.
Gitmeye hazırlanırken, ayrılığın tortusu kalır yüreğinde…Gidince bir şeyin kalmaz!
“Gitmek gerekir bazen.. fazla yormadan, daha çok bıktırmadan.. eğer vaktiyse ardına bile dönüp bakmadan.
Gittin mi büyük gideceksin! Ayrılık bile gurur duyacak seninle.” diyor Can Yücel.
Hayat; bir tiyatro sahnesi gibi….
Oynanan oyun dram da olsa, trajedi de olsa, komedi de olsa sonunda perde inmiyor mu? Ya da kapanmıyor mu?
Ve seyirciler; oyuncu ve sahnedeki rolü hakkında konuşmuyorlar mı?
Giden unutulur mu? Elbette unutulur.
Sahne var oldukça, oyun oynandıkça…..
Giden hatırlanır mı?
Elbette hatırlanır.
Oyuncunun replikleri, sahnedeki tavırları, oyuna kattığı yorum…
Seyirci; sonraki oyunlarda o'nu hatırlatacak bir şeyler bulacaktır mutlaka…! Giden oyuncunun sahnelerine tanıklık etmiştir çünkü…
“O; şöyle söylerdi! O; şöyle yapardı!
“Ya da “O; böyle söylemezdi! O; böyle yapmazdı! “
Aşık Veysel…Koca yürekli adam…”Dünya bir han, konan göçer” demiş.?
Can kafeste durmaz uçar
Dünya bir han, konan göçer
Ay dolanır yıllar geçer
Dostlar beni hatırlasın
Açar solar türlü çiçek
Kimler gülmüş kim gülecek
Murat yalan ölüm gerçek
Dostlar beni hatırlasın
Giden açısından değil de geride kalanlar açısından ayrılıkların en acısı hangisidir?
Abdurrahim Karakoç:
“Ayrılıktan zor belleme ölümü,
Görmeyince sezilmiyor Mihriban” demiş.
Giden açısından değil dedim. Çünkü giden, kavuşmaya gidiyor “Gerçek Sevgili” ye.
Kalanlara ise kalırsa yokluğunun acısı kalıyor.
Ne diyordu Orhan Hakalmaz türküde?
“Ah yalan dünya, yalan dünya da
Yalandan yüzüme gülen dünyada”
Bunu bir veda yazısı olarak düşünmeyin.
15 Eylül 2015 tarihinden beri bu köşeden sizlerle düşüncelerimi bir şekilde paylaştım. Yazılarımdan dolayı olumlu yada olumsuz şekilde yüzlerce e-mail posta ve telefon aldım, değer verip yazılarımı okuyan herkese sonsuz teşekkür ediyorum.
Ama bir süre yazılarıma ara vermek durumundayım, en kısa zamanda yine siz değerli okuyucularımla buluşmak dileğiyle.
Esen kalın, sevgiyle kalın...
