1953 yılında Niksar'da doğdum. Çocukluk dönemimin gazete ve radyo haberlerini algılamaya başladığım o yıllardan bugüne değin ülkemizde ne birlik ve bütünlük ne de düzen ve dirlik gördüm. Yurttaşlarımız tarafından seçilerek Türkiye Büyük Millet Meclisine gönderilen ulus temsilcilerinin ve onların kendi aralarında belirledikleri kimi bakanların, başbakanların ve cumhurbaşkanlarının ülke çıkarlarını koruyup gözetmediklerini bugün zekâ düzeyi en düşük olanlar bile anladı artık.
Vatan topraklarını göz göre göre, parsel parsel satanlar, ülkenin tüm kaynaklarını yayılmacı ülkelerin kullanımına sunanlar, uluslararası silah tacirlerinin emriyle ülkede iç barışı hiçe sayarak savaş başlatanlar, kardeşi kardeşe düşürerek vatanı bölünme noktasına getirenlerin Türkiye Cumhuriyetinin yurttaşı olduğundan kuşku duyuyorum.
Binbir yalanla vatandaşı uyutanlar, inançlar üzerinden halkı kandıranlar, devlet olanaklarını kullanarak yolsuzlukların paydaşı olanlar, seçimlere hile, devlet ihalelerine fesat karıştıranlar bu ülkenin yöneticisi de olamazlar, olmamalıdırlar.
ABD'nin, kulağına “Sen BOP Eş Başkanısın” diye fısıldadığı saray sevdalısı Tek Adam'ın “Başkanlık” tutkusuna yenik düşmüş, iç güvenlik sorunu yaşayan, komşu ülkelerle barış içinde olmasına Emperyalist silah tüccarları tarafından izin verilmeyen, bağımsızlığını yitirmiş, bilim, sanat ve kültürden uzak bir ülkenin uygar olabilmesi de asla mümkün değildir.
Bir ülke istiyorum..İnsan ve emeğinin en büyük değer sayıldığı, tam bağımsızlığı sağlanmış, iç güvenlik sorunlarından arındırılmış, temel ve evrensel insan hakları konusunda duyarlı, kadına şiddet uygulanmayan, bilim ve eğitimde uygar ülkeler düzeyini yakalamış, kendi öz kaynaklarını değerlendirerek diğer ülkelere avuç açmayan, yaşam kalitesi yüksek, adil gelir dağılımı sağlanmış, faili meçhul cinayetlerin işlenmediği, kimsenin kimseyi ötekileştirmediği, devletin tüm kurum ve kuruluşlarını vatansever yurttaşların yönettiği, adalet ve yargı sisteminin tarafsız,basın kuruluşları ve üniversitelerinin bağımsız olduğu bir ülke istiyorum.
Bir ülke istiyorum..Gözü yaşlı şehit analarının olmadığı, maden ve kömür ocaklarında çalışan emekçilerin canlarını yitirmediği, “Çocuk Gelin” haberlerinin medyada yer almadığı, rüşvet ve yolsuzluğun utanç ve insanlık ayıbı sayıldığı, terör sorununu çözmüş, inek, saman ve tahılı ithal etmeyen, ayakkabı kutularının amacı dışında kullanılmadığı, toplum geleceğinin birkaç kendini bilmez aymaza teslim edilmediği, yaşlısına, emeklisine, gazisine, çiftçisine, engellisine ve çocuğuna saygılı bir ülke istiyorum.
Bir ülke istiyorum..Milletvekillerinin sadece sermaye çevrelerinin değil gerçekten tüm toplum katmanlarının sözcüsü olduğu, ülke ve memleket çıkarının kişisel tüm çıkarlardan öncelendiği, hırsızlık, adam kayırma, yalan ve talanın değil doğruluk ve dürüstlüğün erdem kabul edildiği, tüm önyargılarından arınmış, şiddet yanlısı olmayan, hoşgörülü insanların oluşturduğu bir ülke istiyorum.
Bir ülke istiyorum.. Kendi kaynaklarıyla yetinebilen, başı dik, onurlu, gururlu ve her türden Emperyalist oyunu ve Provokasyonu algılayabilen, din ve devlet işlerini birbirinden ayırabilen, çağdaş dünyanın tüm olanaklarını akılcı yöntemlerle kullanabilen, herkesin özgürce düşünebildiği, inancına göre ibadetini yapabildiği ve yasakların olmadığı bir ülke istiyorum.
Bir ülke istiyorum.. Uygarlık ve eğitim düzeyi yüksek, çağdaş, laik, demokratikleşme süreçlerini tamamlamış ve yurttaşlarının Mustafa Kemal Atatürk'ün “Tam Bağımsızlık” ve “Yurtta sulh, Cihanda Sulh” ilkesine sıkı sıkıya bağlı, halkının yaşam kalitesi, mutluluğu ve esenliği sağlanmış bir ülke istiyorum.
Çok şey mi istiyorum?
