Bilmiyorum bu köşede kaç yazı yazdık. Ahlak üzerine.
İçinde ahlak barındırmayan bir dindarlığın arttığı üzerine. Şeklen dindarlık çoğalırken, ahlaksızlığın niye arttığın merak etmeyenler,
Bu konuda Diyanet İşleri eski Başkanlarından Ali Bardakoğlu'nun ahlaksız dindarlıkla alakalı sözlerine gülüp geçenler,
Bu uyarılara hiç ses vermeyenler,
Felaket kendi bulundukları kata gelince özeleştiri yapmaya başladılar!
Bunlardan biri de Yeni Şafak yazarı Hasan Öztürk!
“Biz neyi kaybettik?” sorusunun peşine düşen Hasan Öztürk, dindarlar arasındaki yaşanan ahlâkî sorunları yeni farketmiş gibi ! Buna da şükür diyelim:
“Dindarlarımız arasında ahlâk sorunu yaşanıyor. Bencillik hepimize sirayet etti.
Kaybettik! Bir şeyleri kaybettik. O kaybettiklerimizin başında, birbirimize olan özencimiz, nezaketimiz.
Bir de ahlakı kaybettik. Alnı secdeye değen de kaybetti, değmeyen de…
O kadar kaybettik ki bırakın ticari ilişkilerimizdeki yozlaşmayı, sokakta yürürken ya da trafikte bile birbirimize tahammülümüz, özencimiz kalmadı.
Sanki bir cinnet hali yaşıyoruz. Her gün birbirimizin hakkını gasp ederek yaşıyoruz. Neredeyse birbirimizin yaşam hakkına bile tecavüze kalkışıyoruz.
Geçenlerde çok sevdiğim birkaç arkadaşıma, “Bize ne oldu? Neyi kaybettik de bunlar oldu” diye sordum. Soruyu bir kısmı taca attı. Bir kısmı uzun uzun “Dindarlıktan, Allah korkusundan, etrafımızdaki yozlaşmadan” filan söz etti.
İyi de sahi “Bize ne oldu? Neyi kaybettik de birbirimize olan özencimiz yok oldu?”
Biz derken, neredeyse 40 yıldır içinde bulunduğum mahalleyi, memleketi, milleti hasılı hepsini birden kast ediyorum. Hatta bırakın memleketi, milleti, İslam dünyasını ve hemen hemen insanlığın tamamını da…
Bize ne oldu? Biz neyi kaybettik? Kaybettiğimiz şey neydi ki birbirimize ne tahammülümüz, ne hürmetimiz kaldı?
Bakın şahsen hiç tanımadığım yazar Nermin Yıldırım bu sorulara nasıl cevaplar vermiş:
“(…)Nezaketi, zarafeti, bir günaydının gücünü, elimizi birbirimizin omzuna koymanın büyüsünü unuttuk. (…) hatır sormayı, iki tatlı söz etmeyi unuttuk. Dostluklarımızın, aşklarımızın içine bile öfkeli, haset, mukayeseli, kötücül duygular girdi. Çok bencilleştik bir kere... Mutluluğun tek başına yaşanabilir bir şey olduğuna inandırdılar bizi. Satın alınabilir bir şey olduğuna da. Hayır, değil!
(…) Artık normalleşen, sıradanlaşan o zehirli dile katlanamıyorum. İnsanların kendi zekâsını başkalarının aptallığı, kendi iyiliğini başkalarının kötülüğü, kendi güzelliğini başkalarının çirkinliği üzerinden tarif edişini, kendini başkaları üzerinden temize çekişini izlemekten yoruldum. Yaygın bir alaycı dil var, bunu zekâ pırıltısı sanıyoruz, ama değil. Sadece muhatabına değil, sahibine de zarar veren kötücül bir ses o. Bu kadar öfkeyle, hırsla, telaşla yaşanmaz. Durmadan içeride fokurdayan o zehirli duygular sahibine yük olur en çok...
Kaybettiğimiz nezaketten, zarafetten hayatımızdan eksilttiğimiz ve yok ettiğimiz merhamet ve şefkatten ötürü bugünlerde birbirimize tahammül edemez olduk.
Dindarlarımız arasında ahlâk sorunu yaşanıyor. Bencillik hepimize sirayet etti.
Bir de ahlâkı kaybettik. Alnı secdeye değen de kaybetti, değmeyen de…
O kadar kaybettik ki bırakın ticari ilişkilerimizdeki yozlaşmayı, sokakta yürürken ya da trafikte bile birbirimize tahammülümüz, özencimiz kalmadı.
Sanki bir cinnet hali yaşıyoruz. Her gün birbirimizin hakkını gasp ederek yaşıyoruz. Neredeyse birbirimizin yaşam hakkına bile tecavüze kalkışıyoruz.”
