Bugün farklı bir konumuz var.
6 Kasım'da internet haber sitelerinde okuduğum bir haber beni duygulandırdı. İçerisinde biraz kızgınlığın, biraz da hayıflanmanın olduğu karmaşık bir burukluk peydah oldu haberi okuyunca.
2000 yılında evlenmişler.
Erkek, sanatçı.
Kadın, ünlülerin menajeri.
Ve erkek 2009 yılında kansere yakalanıyor.
Tedavi süreci devam ederken, kadın,2011 yılında boşanıyor 11 yıllık eşinden.
2014 yılında da boşandığı kocası ölüyor.
Yani hasta yatağında bırakıp gidiyor. Ölümünde ne hissetti bilemem.
Belki düğünlerinde Ferhat Göçer'in, ”İyi günde kötü günde” si çalmıştır değil mi?
Şöyle diyordu şarkıda :
Yarımmış bir yanım
Bir yanım yaralı
Nasıl tamam yaptın
İyileştirdin
İyi günde kötü günde
Söz verelim ikimizde
Aldığım en son nefeste
Sen elimden tut
Her ne yaşandıysa bitti
Senle benden önce unut
Bir ömür o güzel başını
Göğsümde uyut
Şarkı sözlerinde olduğu gibi iyi günde de kötü günde de birlikte olma adına söz vermişlerdi birbirlerine.
Erkek son nefesini verirken o yoktu ama!
Şarkıdaki gibi ellerini tutmamıştı son nefeste.
Öyle bırakıp gitmişti kimbilir kime veya neye ?
O güzel baş göğsünde uyumak yerine çekip gitmişti. Beklememişti ellerini tutup, son nefesini vermesini. Baş koyacak göğüs kalmayıncaya kadar bekleseydi diye düşünmeden edemedim. Demek ki her şey şarkının sözlerindeki gibi gerçekleşmiyor.
Haberin devamında, işte o, eşini hastalanınca bırakıp giden kadının da öldüğünü yazıyordu.
Şeker komasına girmiş.
Allah rahmet eylesin her ikisine de.
Hesap ahirette.
Bilmem son nefesinde elini tutan var mıydı?
Lakin bir başka şarkıda Biricik şöyle diyordu :
“Bırakıp gitmenin zamanı mıydı?”
Ve şunu akıldan çıkarmadan yaşamayı bilmek gerekiyor:
“Her nefis, ölümü tadacaktır”
