Bahsetmek istediklerim, ülkeye, dünyaya-asırlar öncesinden veya halen- tüm insanlığa mâl olmuş çok ünlü kişiler değil...Yerel anlamda bir tanınmışlığı yakalamış olanlar..Bu kategorideki insanların ortak özelliği, yüzlere yaydıkları sevgili bir tebessümdür.
**Prototip insanlardır kendileri, illa meczup olmaları da gerekmez, fakat öyle olanlar da var içlerinde...Belli ki çekemeyecekleri, altında kaldıkları-aşamadıkları bir şeyler yaşamışlar..Büyüklerimiz derlerdi ki ''Akıl, bir kılın ucundadır''yani aklını oynatmak an meselesi imiş.
**Bay Memet vardı mesela...Ne akıllı ne deli...Her gün bizim evin önünden aşağıya doğru iner, nizami adımlarla nereye giderdi bilinmez. Belki rastladığı bir düğün evine takılır, belki bir kahvede oturur...Yüzünde temiz bir görüntü -belki de köseydi- ve dingin bir ifade ile hatırlıyorum. Üstü başı da düzgündü hep, herhalde BAY lakabını bu nedenle takmıştı halk. Evi var mıydı, neredeydi bilmiyorum. Akşam aynı istikametle geri döndüğüne göre Süpürgecilerin o arastada barınıyor olabilirdi, yoksa ta Derebağ'dan mı geliyordu o zamanlar hiç merak etmedim.
**Fehmi..bu adam ise kocaman lastik ayakkabısı (bir ihtimal), upuzun paltosu ve yüzünde yılgın bir ifade ile sanki dağdan inen bir heyula gibi çocuk gözlerimizin arkasından hafızamıza yerleşmişti. (Niksarlılar gününde yan yana düşüp bu kişileri hatırlamamı sağlayan Nebahat Güller hanıma teşekkürlerimle)
**Anılar kazanına dalınca Erbaa'dan da bir anonim kişi çıkıyor kaşığıma: Teyyare. Halk böyle biliyor. Halk böyle dediyse bir bildiği vardır diye düşünüyordum o zamanlar ve neden böyle dediklerini meraka kapılmıştım. Bir gün bir mecliste onun da olduğunu öğrendim ve takibe aldım gözlerimle. Mevlit biter bitmez meclisi ilk terkeden o oldu (tabi ki) ve hemen arkasından ben de kalktım. Ayakkabımı bulup üç-beş merdiveni inip, sokak kapısına varana kadar Teyyare köşe başına varmıştı inanır mısınız. Birkaç saniye yürüyüşünü izledim: Siyah bürüğü ve maksi eteği adeta uçağın kanatları gibiydi. Ben böyle hızlı yürüyen kadın görmediğim gibi demek ki halk da görmemişti. (Yaşıyorsa beni affetsin .)
**Deve...Cemal...her gün bize bağıra bağıra ''günaydın'' demeden geçmeyen Erkan...Sizlerin hatıralarımızda tuttuğu alan; şık bir manken gibi yürüyen Ferit Bey'in, duvarın dibinden kendisine tahsis edilmiş bir rota varmışçasına sakince ve uygun adımlarla yürüyen Sait Hoca'nın tuttuğu alandan daha az, daha kıymetsiz değil inanın ki...
