“Hayat ne kadar zorlaştı! “ diyordu arkadaş!
Dertleniyordu.
“Yoo” dedim. “Sen hayatı kendin zorlaştırıyorsun! Bak bi etrafına. Hayatı kolaylaştıranlar var!”
Görmezsin bazı şeyleri!
Duymazsın her sesi!
Yanlış yerlerde dolaşmazsın!
Makbul yerlerde kendini gösterirsin!
Güçlüye biat edersin!
“Kula kulluk etmek” ya da “ yanlışa yanlış demek” gibi cümle kurmadığın gibi, böyle söyleyenlere de kulak asmazsın!
Hep, içlerinde olduğun sürece değerli olacağına inandığın bir topluluğun içinde olursun!
Kişilik, şahsiyet, ahlak, dürüstlük gibi para etmeyen, işine yaramayan kavramlardan uzak durursun!
Yüzündeki sahte tebessümü gece yatarken bile çıkarmazsın!
Okumazsın!
Okursan da candan değil yandan okursun!
Görmek istediğini görür!
Duymak istediğini duyarsın!
Memleket falan umurunda olmasın ama!
Öyle, “düşünmek” gibi abuk subuk işlere kalkışmazsın!
Sen zaruret halindesindir hep. O yüzden her daim yalan söylesen de farketmez!
Cebinde her daim taşıdığın bir tutam sevgi olmalı,
Bir tutam saygı, biraz hoşgörü, biraz ciddiyet.
İhtiyaç halinde duruma ve yerine göre kullanacaksın ama!
Sos niyetine kullanacağın ahlakı, dürüstlüğü de yanına almayı unutma!
İnsanlar yemez falan değil mi?
Hayat, senin için bir alışveriş olduğunu düşün!
Sen “Al” kısmıyla ilgilen !
“Ver” kısmına karışma!
Bir işe kalkıştığında, kendine hep şu soruyu sor :” Bu işten benim çıkarım, benim menfaatim, benim kazancım ne olacak ?”
Bak göreceksin senin için hayat ne kadar kolaylaşacak!
İlk başlarda sana tepki gösterenler, burun kıvıranlar hatta laf sokan insanlar olabilir!
Aldırış etme!
Biraz zaman geçsin, onlar da senin yaptığını, sana yapacaklar, gücün önünde saygıyla eğileceklerdir.
Demeyi düşündüm “Hayat zor! “diyen arkadaşa ama dilim varmadı.
İnsanın, inanmadığı şeyi söylemesi de zor!
Yutkundum.
Ve sadece “Öyle valla hayatın bizzat kendisi zor değil ama zorlaştırıldı!” diye mırıldandım.
Bazen de kendimiz zorlaştırmaz mıyız ?
