Kendini, etrafında olan güzel şeylerin sebebiymiş gibi görmek !
Böyle düşünür mü insan zaman zaman veya bazı durumlarda?
Düşünür belki de!
Hiç katkısı olmadığı bir durumdan vazife çıkarır mı kendisine?
Çıkarır elbette.
Kendini merkezine koyarsa dünyanın.
Bilgiye, duyguya, düşünceye ve de emeğe saygısı yoksa!
Bütün güzel şeylerin kendisiyle bir ilgisi olabileceğini zanneder.
Kerameti kendinde zanneder.
“Güzelliğin on para etmez.
Bu bendeki aşk olmasa.”
diyen, Aşık Veysel'i bilmiyor demek ki!
Küçük bir hikaye:
Yıllar önce bir genç delicesine aşık olmuş. Sonunda bir gün sevdiği kıza açılmış ama reddedilmişti.
Aradan seneler geçmiş genç aşkından yazdığı şiirlerle ünlü bir şair olmuş. ismi duyulmuş, namı yayılmış.
Sevdiği kız bir zamanlar kendisini seven gencin namını duymuş ve kocasını da yanına alarak adamın yanına gitmiş ve şöyle demiş;
-Beni tanıdın mı?
-Tanıyamadım
Kadın ısrarla tekrar sormuş
-İyi bak tanımadın mı? demiş
Adam gerçekten de tanıyamamış
-Tanıyamadım
Bunun üzerine kadın:
-Sen, seni şair edeni nasıl tanımazsın!
Adam da bunun üzerine sinirlenerek
-Madem ki keramet sendeydi, yanındaki neden şair olmadı
Hikayedeki gibi kerameti kendinden bilenler hep oldular.
Bundan sonra da olacaklar!
