Haziran ayının o ıslak sabahı, köyde gökyüzü sanki yas tutuyordu. Bulutlar, ağır haber taşıyan koca koca torbalar gibi sarkmış, her yer griye bürünmüştü. Yağmur günlerdir dinmeden yağıyor, toprağın bağrına kadar iniyordu. Etrafı saran erik ağaçları, dallarında biriken damlaların ağırlığıyla eğilmişti desem abartı olmaz, meyveleri suya doymuştu ama tadında bir burukluk vardı sanki.
Durmuş, babasının yıllar önce ona aldığı çakıyı elinde çevirip duruyordu. Köy yerinde her delikanlının belinde bir çakı olurdu, ama bu çakı onun için başkaydı. Babası bu çakıyı Sivas pazarında, uzun uzadıya pazarlıkla almıştı. Sapında ince ince oyulmuş desenler vardı, sanki bürük gibi zarif, çeliği ise ışıldıyordu hâlâ.
Durmuş’un aklı çocukluğuna gitti. Babasının çakıyı eline ilk verdiği günü hatırladı. O zamanlar çakı onun için oyuncaktan farksızdı. Babası, “Bu çakı sorumluluk ister, oğlum. Hem kendini korursun hem işini görürsün. Ama unutma, bir çakı, insanın yüreğini gösterir. Elinde taşıdığın kadar içinde de taşıyacaksın,” demişti.
O gün bugündür, çakı Durmuş’un büyüme hikâyesinin bir parçası oldu. İlk defa kiraz dallarını onunla budamıştı. İlk odun yontmasında da babasıyla yan yana durmuşlardı. Çakıyı taşımak bir onurdu, lakin onu doğru kullanmayı bilmek, daha mühimdi.
Haziran’ın o kara gününde, yağmur hiç durmadı. Gökyüzünden düşen her damla, sanki birer cenaze habercisiydi. Babası, köyün öte yakasındaki ormanda, yıldırıma yakalanıp can vermişti. Durmuş, yağmur altında babasının cansız bedenini görünce donup kaldı, belinledi kaldı oracıkta. Yıldırım, babasının göğsüne adeta bir nişan gibi damgasını vurmuştu. Yaşlı bibi, “Toprak adamı geri aldı,” deyiverdi sessizce.
O gece, yağmurun sesi evin aşğasındaki çardağa kadar dolmuştu. Durmuş çakıyı masanın üstüne koydu, uzun uzun baktı. Elinde kalan en somut hatıra oydu. İçindeki yangını dillendiremedi ama gözlerini çakıdan alamadı. Babasının o sözü kulaklarında çınladı durdu: “Bir çakı, insanın niyetini yansıtır.”
Aylar geçti. Yaz sona ererken Durmuş bahçedeydi. Babasının işleri ona kalmıştı. Kiraz dallarını budarken yine o çakı vardı elinde. Her kesişte, babasının öğrettiği gibi dikkatliydi. Yağmurun toprağı nasıl dirilttiğini, meyvelerin nasıl yeniden yeşerdiğini gördükçe, içindeki acı yerini başka bir şeye bıraktı; sanki toprağın dili olmuştu.
Bir gün, çakının sapında incecik bir yıldırım motifi fark etti. Daha önce yoktu. Ama sanki orada hep varmış gibi geldi. Çakı, babasının ruhunu içinde taşıyormuş gibiydi.
Köyün yaşlı kadınlarından biri ona dedi ki, “Yağmur hem ölümü hem hayatı getirir, evladım. Toprağı büyütür ama yıldırımla da alır. Senin baban, yağmurun hem hüznünü hem de mucizesini içinde barındırır. Çakını iyi sakla. O artık senin kaderin.”
Haziran gelip geçti. Ama o günün izi, Durmuş’un yüreğinde kaldı. Her yağmurda, toprağın kokusunda babasını hisseder oldu. Çakıysa onun en kıymetli eşyasıydı artık. Köylüler, Durmuş’un “Babamın Çakısı” dediği o çakıyı hep belinde taşıdığını gördükçe, bu hikâye köyde dilden dile bir efsane gibi anlatılır oldu.
Yağmur, ölümle gelen hüznü taşıyordu. Ama aynı zamanda topraktan yeniden doğuşu, dallardaki meyveyi, hayattaki dirilişi de beraberinde getiriyordu.
Babası yağmurla gitmişti. Ama Durmuş, her yağmurda onun ruhunun geri geldiğine inandı. Ve çakı… Artık bir hatıra değil, bir mirastı. Çünkü bir çakı, yalnız kesmezdi. Gönülden geçeni de biçerdi.

Hakka intikal eden babaların ruhu şad mekanı cennet olsun
Yüreğinize ve kaleminize sağlık, nice güzel hikayeler okumak dileğiyle... Selamlar.
Yaşanmış bir olayı yazmışsın Gürelcigim .Herhangi bir sebeple olursa olsun yaşama veda eden babaların ruhu şad olsun,yaşayan babaların ise babaların günü kutlu olsun.