Ülkemizin dört bir yanı yanıyor. Alevler ormanları, tarım alanlarını, canlıları yutarken biz ekranlarda rakamların soğuk diliyle teskin edilmeye çalışılıyoruz. Oysa yanan sadece ağaçlar değil; köylünün emeği, çocuğun geleceği, insanın nefesi yanıyor.
Yangınlara alışmamız, onları doğanın bir parçası gibi kabullenmemiz isteniyor. Tıpkı kuraklığı, kıtlığı, yapay gıdayı, puan sistemini ve yasaklanmış alışveriş özgürlüğünü kabullenmemiz gibi. Ne garip: Önce insanı hasta eden düzeni kuruyorlar, sonra da o hastalıkları "çare" adı altında paketleyip dayatıyorlar.
Bir yanda “küresel ısınma” söylemiyle karbondioksit değil insanın özgürlüğü sınırlandırılıyor, diğer yanda “çevreyi koruyoruz” adı altında köylünün ineği, çiftçinin tarlası elinden alınıyor. "İklim Kanunu" denilerek meyve sebze yetiştirmenin, hayvan beslemenin izne bağlanacağı günlere doğru ilerliyoruz. Adına “2030 Ajandası” dedikleri plan; kulağa umut gibi, geleceğe hazırlık gibi geliyor ama satır aralarında açıkça köylünün, işçinin, üreticinin nasıl sistem dışına itileceği yazıyor.
Kime sordunuz? Hangi halk meclisinde tartışıldı? Hangi köyde, hangi kasabada bu kararları halk aldı? Yok. Çünkü mesele halk değil, sermayeyi ve teknoloji kartellerini “tanrılaştıran” bir düzendir bu. Yerli ve milli maskesiyle pazarlanan ama içeriği yabancı efendilere hizmet eden bir cendere.
Bugün yakılan ormanlar yalnızca iklimsel bir tesadüf değil, aynı zamanda yeni yasaların ve kontrollerin meşrulaştırılmasına zemin hazırlayan bir düzenektir. "Bakın doğa yanıyor, artık daha sıkı kurallara ihtiyaç var," denilecek. Ama bu kuralların ucu doğaya değil, doğayı yaşatan insana – köylüye, işçiye, yurttaşa – dokunacak.
Yapay et tüketimi teşvik edilecek, çünkü gerçek et ancak zengin sofralarına ait olacak. Alışverişin sınırlandırılmasıyla özgürlük değil, itaat pekiştirilecek. Kıyafetlerden araçlara kadar her şey bir “karbon izine” bağlanacak. O iz ise senin değil, sisteme sadakatinle belirlenecek. Puanlanacaksın. Tıpkı distopik filmlerde olduğu gibi. Alışverişin, davranışın, seyahatin birilerinin ekranında kırmızıya döndüğünde, hayatın da yavaşlayacak. Belki de duracak.
Biz bu gidişi durdurmazsak, yalnızca ormanlarımız değil, düşüncemiz, üretimimiz, direncimiz de kül olacak.
İklim elbette korunmalı. Doğa elbette kıymetli. Ama bu, halkı değil, kartelleri zenginleştiren bir "koruma" anlayışıyla değil. Halkın üreten eli, doğayla uyumlu yaşama bilgisi, yerli tohumları, imece kültürü bu düzenin düşmanıdır çünkü sisteme boyun eğmez.
Artık mesele bir yangını söndürmek değil. Mesele, bu ateşi kimlerin tutuşturduğunu, kimlerin ısındığını, kimlerin küle döndüğünü görmek. Mesele, halkı uyandırmak. Çünkü yarın değil, bugün itiraz etmezsek, gelecekte ne orman kalacak ne de oraya gölgeye sığınabilecek insan… 28.07.2025
Gürel SÜRÜCÜ
