MARTIN İKİ YÜZÜ
Mart ayı geldiğinde, doğa bir türlü karar veremezdi. Kimi gün güneş yüzünü gösterir, kimi günde kış tüm sertliğiyle geri dönerdi. Bu geçişken havayı en çok hissedenlerden biri de Hüseyin'di. Köyde "Mart kapıdan baktırır, kazma kürek yaktırır," derlerdi. Hüseyin, bu sözü her duyduğunda içten bir gülümsemeyle karşılık verirdi. Çünkü ona göre mart ayı, hayatın oyununu oynadığı en iyi aydı.
O sabahta Hüseyin, köyün meydanına doğru yürüyordu. Yolda, Ali Amcayla karşılaştı. Onun başında Alaca bulaca renkte bir tellik vardı. "Üsüyün yeğen şip şip nereye gidiyorsun bu havada, dışarıda ne işin var?" diye sordu.
“Emmi keyfimin kâhyasıymışsın da haberim mi yok?” diye karşılık verince; Ali "Len vazalah vazalah konuşma,” dedi hafif bir gülümsemeyle. Sonra “Niye konuşmamda ne var yoksa çok yoha mı buldun? ”dedi. Minik bir kahkaha tufanı koptu. Hüseyin boş durur mu! “Yok, ondan değil emmi. Mart ayı, ne yapacağı belli olmaz ondan,” dedi.
"Bakıyorum da zevzekliğe de başlamışsın, dikkat et, rüzgâr seni kapıp götürmesin Üsüyün!"
"Aman emmi, ben rüzgârdan korkmam. Cemre toprağa düşmüş artık, beni tutana aşkolsun."
…
Köyün tepe tarafında, Hüseyin’in en sevdiği meyve ağaçları vardı. Oraya doğru yol alırken, ağaçların dallarındaki tomurcukların yeşermeye başlaması, onun içinde bir heyecan uyandırıyordu. "Bahar geliyor, dostum," diye mırıldandı kendi kendine. Meyve ağaçlarının altında durup gökyüzüne baktı. Bir leyleğin gökyüzünde geniş daireler çizerek süzüldüğünü gördü. ‘Zarzalak!’ diye haykırdı. ‘baharın habercisi!’ Leylek, sanki ona selam verircesine yavaşladı. Bu anın tadını çıkarmak için gözlerini kapatan Hüseyin, baharın gelmesiyle umut dolu bir yeni başlangıcın kapılarının aralandığını hissetti. O sırada, köyün kadınları bahçelerde çalışmaya başlamıştı. Kadınlardan biri, "Üsüyün, gel de yardım et!" diye seslendi.
Hüseyin, elini kaldırarak sesin geldiği yere doğru yürüdü. Tarlanın başına geldiğinde, "Ne örüyorsunuz gızlar?" diye sordu.
Onlar da, "Toprağı karıyoruz, bu sene zebil gibi mahsul almayı umuyok," diye yanıtladı.
Hüseyin, "Aman dikkat edin, yel işinizi zorlaştırabilir, mıngılınız düşmesin sonra," dedi.
Kadın, gülümseyerek, "Merak etme, işimizi mısmıl yaptıktan sonra martın zorlukları bize vız gelir tırıs gider,” Hemi de kazma kürek de yanımızda, işimizi evvel Allah iyi yaparız!" Gülüştüler. Hüseyin, bu gülüşlerin içinde bir sıcaklık hissetti. Bahar, insanları bir araya getiriyordu.
Bir kaç saat sonra, Hüseyin ve kadınlar bahçede çalışırken, aniden bir rüzgâr esti. Hüseyin "Baksanıza mart yelleri geldi. Tez olmalıyız, yoksa işimizi yarım bırakmak zorunda kalırız,“ dedi. Kadınları bir telaş aldı.
Havanın değişkenliği, bazen sert bazen hafif esen rüzgârla hissediliyordu ama Hüseyin'in kararlılığı ve kadınların enerjisi, bu zorluğun üstesinden gelmelerine yardımcı oluyordu. Günün sonunda, işlerini tamamlamış olarak yorgun ama mutlu bir şekilde köye dönüş yolunda Hüseyin. "Mart, her zaman zorluklarla gelir ama sonunda baharı getirir," dedi. Kadınlar, "Tıpkı senin gibi," diye yanıtladı gülümseyerek.
Mart ayı, doğanın iki yüzünü sergileyen bir dost gibi onlara eşlik etmişti. Güneş, bulutların arasından gülümseyerek çıkarken, Hüseyin ve kadınların yüzünde umut dolu bir gülümseme vardı. Hüseyin, bu anı düşünürken, martın sadece zorluklar değil, aynı zamanda yenilikler ve umutlar getirdiğini, onu beklemenin de sabretmek olduğunu haykırmak istiyordu. Biliyordu ki, her zaman sürprizlerle dolu bu ayın sonunda, baharın neşesi her şeyi güzelleştiriyordu.
