Zemheri ayındayız. Soğuk mu soğuk... Bedenimizi örtmüşüz tüm giysilerle, sadece gözlerimiz ortada. Her nefesimiz birer buğu, havaya karışıyor. Kadriye’yle bu soğuk kış günü buluşmak üzere sözleştik. Yerde yarım metreyi bulan beyaz bir örtü var; kar, sessizliğiyle şehri bir masala dönüştürmüş.
Bir kafede oturmuş, üzerimdeki fazlalıkları çıkarıyorum. Palto, atkı, bere... Bir salep söyleyip ellerimi ısıtmak için bardağa sarılıyorum. Önümde günlük bir gazete, sayfaları karıştırıyorum. Dışarıdaki sessizlik burada sıcak bir uğultuya dönüşmüş. Çok geçmeden kapı açılıyor; Kadriye geliyor.
Ayağa kalkıp onu karşılıyorum, sıkıca sarılıyoruz. Kışın soğuğuna inat bu sarılmanın sıcaklığı içime işliyor. Özlem gidermenin en güzel yolu bu değil mi?
“Kadriye, hoş geldin,” diyorum.
“Hoş bulduk, arkadaşım,” diyor gülerek.
Beraber masaya oturuyoruz. Çıkardığı paltosunu sandalyenin arkasına asarken, “Seni bekletmedim değil mi?” diye soruyor.
“Yok, yok, zaten salebin keyfini çıkarıyordum,” diyorum.
Kadriye, “bende istiyorum,” diyor. Biz konuşmaya daldıkça yüzlerimiz, bedenlerimiz ortaya çıkıyor. Soğuk artık hissedilmiyor. Dostluk dolu bir sohbet başlamış durumda. Hayatın anlamını tartışıyoruz. Geçmişten, köylerden, şehirlerden konuşuyoruz. Bir ara Kadriye’nin gözleri çenemin altına kayıyor. Kaşlarını kaldırarak gülümseyen bir ifade takınıyor.
“Arkadaşım, yaşlanıyor muyuz yoksa yağlanıyor muyuz? Baksana senin gıdık bir küpe gibi sallanıyor,” diyor, kahkahayı basarak.
Ben de gülüyorum. “Seninki hiç belli olmuyor ama. Maşallah.”
“Doğru, benimki küpe değil de daha çok katmanlaşmış yağ gibi orada duruyor. Bizim köyde ince levha halindeki ağaç kabuklarından örülen minik sepetlere de gıdık denir. Ne ilişkisi var diye bilirsin ayrıca keçilerin yavruları için ise gıdik sıkça kullanılır bir sözcüktür,” diye ekliyor.
“Bak,” diyorum, “Benim bu sarkık ya da küpe değil de ‘gıdığa’ daha çok benziyor.”
“Doğru diyorsun,” diyor gülümseyerek. “Bizim köyde gıdık her yerdeydi. Ama dikkat ettin mi, ‘gıdım’ da hep küçüklüğü ya da azlığı anlatır. Anadolu lehçelerinde hep öyle kullanılırdı.”
Söz gıdıktan, hayata ve insanların ilişkilerine geliyor. Artık her şeyin hızla geliştiğini ve bir o kadar hızla sona erdiğini konuşuyoruz. Bir ara kafenin penceresinden dışarıdaki kar örtüsünü seyrediyoruz. Doğanın arındırdığından bahsediyoruz.
“Salebin çok lezzetliymiş,” diyor Kadriye, bardağa usulca sarılıp bir yudum alarak.
“Ama sen ‘gıdım gıdım’ içiyorsun,” diyorum.
“Haklısın,” diyor, gülerek. “Bak yine karşımıza ‘gıdım’ çıktı. Şu kök ne kadar ilginç; bir anda ortaya çıkan bir his gibi.”
Bu sırada garson masamıza geliyor. “Efendim, isteğiniz var mı?” diye soruyor.
Ona dönüp, “Bir gıdım şeker verir misiniz?” diyorum.
Garsonun çehresi bir an afallıyor. “Efendim, şeker tamam da, gıdım nedir?” diyor. Cümlesi, kafedeki hafif gürültü arasında bir yudum sessizlik yaratıyor. Kadriye, garsonun bu haline gülümseyerek bakarken, ben de arka planda çalan müziği dinleyip dışarıdaki beyaz örtüyü seyrediyorum. Yaşamda küçük detayların ne kadar anlamlı olduğunu hissediyorum. Zemherinin beyaz örtüsü altında huzur dolu bir atmosfer var; kar tanelerinin yavaşça düşüşü sanki bir ritim oluşturuyor.
“Biliyor musun Kadriye,” diyorum, “Bu anın bir parçası olan bu küçük sohbet bile, hayatın kendisini anlamlandıran bir gıdım aslında.” Sözlerim havada asılı kalırken, Kadriye’nin yüzünde bir dolu ifade beliriyor. O an, her şeyin ne kadar basit ama bir o kadar da derin olduğunu kavrıyorum.
“Haklısın,” diyor Kadriye, içeceğini yudumlayarak. “Hayat belki de gıdımların toplamıdır,” dediği anda, dışarıda kar sessizliğiyle sözlerimizi tamamlarcasına yağıyor. Her bir kar tanesi, düşüncelerimizi şekillendiriyor ve hayatın küçük ama değerli anlarını hatırlatıyor.
Kafenin sıcaklığında kalırken, yan masada oturan bir aile dikkatimi çekiyor. Çocukları sıcak çikolatalarını içerken birbirleriyle şakalaşıyorlar. O an, hayatın ne kadar hızlı geçtiğini ama aynı zamanda o anların ne kadar değerli olduğunu bir kez daha anlıyorum. Kadriye, bardağını masaya koyarken, “Bazen en basit anlar, en derin anlamları taşır,” diyor. Gözleriyle benimkileri buluştururken, o sıcak bakışında bir güven ve samimiyet hissediyorum.
Dışarıdaki kar, bir yudum salebin tadı gibi ruhumuzu okşuyor. Kafenin penceresinden dışarı bakarken, karın örtüsü altında gizlenen sokakların sessizliğini hayal ediyorum. “Gıdım gıdım hayat,” diyorum kendi kendime, “Her şeyin bir anlamı, her anın bir değeri var.”
Kadriye sanki beni duymuş gibi gülümseyerek başını sallıyor. “Belki de bu yüzden bu anları bu kadar sevmeliyiz. Çünkü yarın, belki de bunları hatırlarken içimizde bir sıcaklık bulacağız.” Sesindeki sıcaklık, beni huzur dalgasıyla sarıyor. Dostluğumuzun her zaman böyle bir sıcaklık yarattığını hatırlıyorum; yanımda olmasının verdiği güvenle, endişelerimin eridiğini hissediyorum.
Kar düşmeye devam ediyor. Kafenin içindeki sıcaklık, dışarıdaki soğuktan daha yoğun. Kadriye’nin gülümsemesi, içimdeki karamsarlığı dağıtıyor. İşte burada, bu anı paylaşmanın verdiği mutlulukla, hayatın küçük ama anlamlı detaylarını bir arada yaşıyoruz. Dostluğumuz, bu kış gününde bile baharın sıcaklığını hissettiriyor. “Bu anı asla unutmayalım,” diyorum, içten bir tebessümle. “Bir gıdım dostluk, belki de hayatın en kıymetli hazinesidir.”
Kadriye, gözlerinin içi parlayarak onaylıyor. “Evet, bu anları kalbimizde saklayalım. Soğuk günlerde bile içimizi ısıtsınlar.”
Bütün bu sıcak duygular arasında, dışarıdaki karın sessizliğiyle sözlerimizi tamamlarcasına yağıyor. Her bir kar tanesi, düşüncelerimizi şekillendiriyor ve hayatın küçük ama değerli anlarını hatırlatarak. 15 Ocak 2025
