Aylardan mayıs. Yaylanın tepesi mis gibi çam kokar, rüzgâr yamaçlardan bir türkü gibi süzülürdü. 1350 rakımda, çamların gölgesinde kurulmuştu Karavan Karnavalı. Lakin bu, sıradan bir festival değildi. Şehir gürültüsünden, yorgunluktan kaçıp gelenler için bir sığınaktı. Sanki doğanın nabzına karışmış, zamandan kopmuş bir başka dünyaydı.
Yol kıvrıla kıvrıla yükselirken, gelenleri sağda solda taş evler, koyun sesleri ve dağ çiçekleri karşılıyordu. Karnaval alanına varıldığında ise, büyükçe bir çadırın önüne toplanmış insanlar, bir adamın konuşmasını dinliyordu. Gömleği pantolonuna sıkıca sokmuş, başında kasketiyle bir adam, tok sesiyle; “Hele gelin hele! Hoş geldiz canlarım! Bu etkinlik mi dediz? Yoo! Bu, bizim nefesimiz, bizim yaşantımızdır. Karavanla, çamla, dostlukla yoğrulmuş bir ömürdür burası! Her gelen bir nefes tazeleyip gider, her kalan da kök salar,” dedi.
Kalabalık “bravo hay maşallah” diye alkışladı. Halim, kalabalığın kıyısında duruyor. Eski bir Vosvos minibüsten çevirdiği karavanının gölgesine oturmuş, çayını demliyordu. Her şeyini kendi elleriyle yapmıştı; içi sedirli, lambalı, halılı... Kalbi gibi sade ve huzurluydu. O “Karavancı Çocuktu”.
Karşı yanda ise Mine... Karnavalcı Kız... Mor maskesiyle, pembe tütüsüyle çocuklara dans öğretir, gülüşleriyle alanı aydınlatırdı. Saçında mavi kurdele, gözlerinde parlak bir heves... Rüzgâr gibi gelip geçen ama ardında renkler bırakan bir neşeydi Mine.
Üçüncü gündü. Mine maskesini çıkarıp Halim’in yanına oturdu.
“Selam çam kokulu çocuk,” dedi. “Senin karavan, sanki eski bir türkünün nakaratı gibi. İçine girmeye kıyamam.”
Halim gülümsedi. Çayından bir yudum aldı, sakinlikle yanıtladı: “Seninki de bir rüya gibi... Fazla ışıklı, fazla gürültülü. Uyandırır insanı.”
Mine, ellerini çimenlere uzatarak konuştu: “Karnaval böyle olur. Renk, ses, hayat... Kalabalık içinde bir melodi gibi akar. Bazen insan o melodiyi bile fark etmeden mırıldanır.”
Halim düşündü içinden: "Bu kız kalabalığı seviyor. Benim yolum ise tenha patikalar. Ama ne hikmetse, onun cümleleri içime serin bir rüzgâr gibi doluyor."
Mine gözlerini semaya kaldırıp bir çocuk gibi sordu: “Seninle gelsem, uzak bir dağ köyüne... Sıkılır mıyım dersin?”
Halim gözlerini çamların ötesine dikti: “İlk gün seversin. İkinci gün gülümsersin. Üçüncü gün sorarsın: ‘Nerede müzikler, nerede ışıklar?’ Ve dördüncü gün... dönersin.”
Mine derin bir iç geçirdi, ama gözlerinde kırgınlık yoktu.
“Belki de doğrudur. Ama bil ki kalabalıkta bile yalnızlığı öğrendim. Belki senin karavanında, o sessizliği sevebilirim.”
Halim başını kaldırdı: “Yolculuk tek başına değilse güzeldir. Sen sessizliği seversen, ben de rengin sesini duymayı öğrenirim.”
Elini uzattı: “Gel. Karavanın penceresinden yıldızlara bakalım. Renklerini söndürmeden, gölgede serinleyelim.”
Mine gözlerini ciddiyetle dikti ona: “Ama sen de bir gün dans etmeyi öğrenmelisin. Renklerin sesi vardır Halim. Gözle değil, kalple duyulur.”
Ve yürüdüler beraber. O gece yıldızlar çamların arasından süzüldü, gökyüzü bir ebru gibi karıştı.
Dördüncü gece. Gökyüzü yıldız doluydu. Kalabalık dağılmış, çamların altında sessizlik yerleşmişti. Mine kostümünü bırakmış, sade bir hırkayla gelmişti. Halim, çayını demlemiş, karavanın arkasında sessizce oturuyordu.
Mine fısıldadı: “Bu gece başka... Renkler uyumuş, gölgeler derinleşmiş.”
Halim gözlerini gökyüzüne dikti: “Her sesin bir susuş vakti vardır. Şimdi o vakit.”
Mine: “Renkler azalınca içimde bir boşluk olurdu. Ama bu gece... o boşluk, sanki huzura benziyor.”
Halim elini uzattı: “Konuşmadan bile yan yana durabiliyorsak, bu yoldaşlık demektir.”
Mine hafifçe gülümsedi: “Ve eğer sessizliğin sesini duyabildiysem... artık yalnız değilim.”
O gece karavanın penceresinden göğe bakarken, ne maskeye ihtiyaç vardı ne ışıklara. Sadece iki kalp, doğanın ritmiyle bir olmuştu.
Ve yayla, Niksar’ın serin çamlarında fısıldadı: “İnsan... ne sadece renk, ne yalnız sessizliktir. O, ikisinin arasında salınan huzurun kendisidir.”
