Köylerin, kasabaların, şehirlerin bağrından çıkarıp, kendi kültürüne münhasır yetiştirdiği farklı şahsiyetler vardır. Bunlar toplumda ve yaşanılan zamanda insanlar arasında hayata hoşgörü penceresinden bakarak sevgiyi, saygıyı, diyaloğu kuran denge unsuru da diyebileceğimiz ayrı güzellikte birer moral değerleridir.
İşte üç yıl önce bu ayda (7 Mart 2018) zamansız kaybettiğimiz Ahmet Gürevin Ağabey de Niksar'da tanıdığım küçükle küçük, büyükle büyük olabilmeyi bilen ender insanlardan biriydi.
Benim Gürevin ailesiyle asıl tanışıklığım 1978 yılına dayanıyor. Konya'da üniversitede okuduğum zaman yaz tatillerinde geçici işçi olarak arazide çalıştığım, o zamanki adıyla Tokat Toprak-Su'da Niksarlı, tipik Çerkez Hami Gürevin adında bir arkadaşım vardı.
Sessiz, sakin bir kişiliği ve işine bağlılığı, dürüstlüğü ile şantiyedeki amirler ve diğer çalışanlar tarafından çok sevilirdi. İhtimal ki gidiş gelişin vasıta açısından biraz zor olduğu o dönemlerde Tokat'taki akrabalarının yanında kalıyordu. İçimizin ısındığı bu arkadaşımızın evden getirdiği yemeklere de bazen ortak olurduk.

Oldukça sevecen de olan Hami, şakalarımıza bazen kızar, boynunu Niksar'a doğru çevirir bazen ses çıkarmaz mavi gözleriyle kıs kıs gülerdi. Köken Kafkas olunca ekip arkadaşlarımız boş durmaz, Şeyh Şamil'den bahsedince o da bizi kırmaz ellerimizle tempo tutunca cezbeye tutulmuş dervişler gibi iki üç kez dönerdi.
Hayat bu, atalarımızın dediği gibi dağ dağa kavuşmaz, ama insan insana kavuşur.1985 yılında tayinimiz Artvin'den Niksar'a çıkınca haliyle eski arkadaşları aramamız gerektiğine inandım. Zaten köyü belli idi, sordum, soruşturdum. Tokat Gazi Osman Paşa Lisesi'nden de arkadaşım olan Niksar Ortaokulu'nda beraber çalıştığımız Matematik Öğretmeni Bedrettin Demir vasıtasıyla bir gün Çarşıbaşı'ndaki kahvehanelerden birinde buluştuk.
Çok fazla değişmemişti 1983 yılında evlenmiş, Osman ve Şahin adını verdikleri iki çocuk babası olmuştu. O yıllarda Niksarlılar için büyük bir iş sahası olan Köklüce Hidroelektrik Santralı inşaatında işçi olarak çalışıyordu. Ara sıra çarşıda karşılaşıyor, ayaküstü sohbet ediyorduk. Aradan fazla zaman geçmedi 1987 yılında inşaatta meydana gelen gaz zehirlenmesi neticesi 19 işçi ile beraber Hami'yi de kaybettik. Allah rahmet eylesin.
Bu tanışıklık Niksar'da yaşayan amcaoğulları Ayhan ve Erol Gürevin'e götürdü bizi.1989 yılında Niksar Endüstri Meslek Lisesi'nde yöneticiliğe başlayınca haliyle okulun bakım, onarımı içinde yer alan cam, camekân işleri de bize düştü. Kırk bin nüfusuna rağmen şehirde işi biraz zor olduğundan olsa gerek fazla cam işiyle uğraşan esnaf yoktu.
Halk arasında Camcı Erol diye bilinen İbrahim Gürevin şehrin sevilen sayılan esnaflarından biriydi. Bazen tek bazen de arkadaşlarla sık sık dükkânına uğrar memleketi kurtarmak adına sohbet ederdik. Muhabbetimizin ilerlediği yıllarda takılır:” Erol, kaç çocuğa yine cam kırmak için kuş lastiği aldın, harçlık verdin, yine bugün çok yerde evlerin, dükkânların camları, parkların elektrik direklerindeki ampuller kırılmış” deyince seyrek bıyıkların altından gülerek :”Hadi hadi gelin ses çıkarmayın size çay söyleyim” diye bizi içeri davet ederdi. Bir yandan okul sonu kurumuş dudaklarımızı ıslatır bir yandan da ölçümüzü kaçırmadan şakalaşırdık. Dükkân kapısını nereye giderse gitsin kapatmazdı. Arkadaşlardan eski âdetini devam ettirip hâlâ da kapatmadığını duyuyorum. Biz de işimiz için gittiğimizde onu bulamayınca ölçü masasının üzerindeki masa takvimine Necati Güneş, Osman Abakay ve Keramettin Çoban arkadaşlarımla bir iki dörtlük yazar kaçardık.
Ayhan Gürevin 'e gelince ben Endüstri Meslek Lisesi 'nin o da Danişmend Gazi Lisesi'nin baş muaviniydi. Dolayısıyla eğitimle ilgili toplantılarda ve Kaymakam Aydın Akkor ve Belediye Başkanı Ahmet Duran Ünverdi'nin büyük gayretleriyle Niksar'ın çok zengin bir dönem yaşadığı kültür ve sosyal etkinliklerinde sık sık bir araya geliyorduk.
İki okul arasında özellikle spor bakımından büyük bir rekabet vardı. Bazen mağlubiyeti kabul etmeyen öğrenciler taşkınlık yapınca onları yatıştırmak için iş disiplin kurulu başkanları olarak bize düşüyordu. Ayhan Bey ile sanki iki okul arasında diğer bir maç sonrasına kadar geçici barış protokolü imzalıyorduk.

Rahmetli Ahmet Gürevin ağabeyime gelince biliyorum ki çok değer verdiğim ve de beni çok sevdiğini bildiğim bu insanla ilgili yazı konusunda çok geciktim. İnşallah ruhunu incitmemiştirim. İçimde iki yıldır vefasızlığımdan dolayı ukde olan bu konuda kendi kendime yazı da nasip deyip teselli bulmaya çalıştım. Şehir dışında olduğum için cenazesine katılamadığım Gürevin Ailesine eşimle birlikte taziyeye gittiğimizde bazı dokümanları da almıştım üstelik.
Zaman içinde Ahmet Ağabeyle bir arkadaş olmuştuk sanki. Yaptığımız kültürel faaliyetlerimizi destekliyor, daima yanımızda oluyordu. Öyle ki Ayhan Bey Kümbet Dergisi'nin abonesi olduğu halde hayır ben de alacağım ve okuyacağım diye derginin en iyi takipçilerinden biri olmuştu. Zamanla ailecek de görüşür olmuştuk. Çok sofralarına oturup, çaylarını içtik. Biraz zaman geçse, evin alt katında oturan oğlu Ayhan Hocam'la haber gönderiyordu. “Yahu Ayhan, Hasan Hocamlar neredeler, kayıplar bu sıra? “Diye anlıyorduk ki Ahmet Ağabey yine bizi evine hem sofrasına hem sohbetine davet ediyordu. Bizi evlatlarından ayırt etmeyen o gönlü zengin insanı kırmamız mümkün müydü?
Onunla olan dostluğumuz Niksar için bir eser çalışması içinde bulunduğumuz yıllarda daha da perçinleşti. Saha çalışması için bazı köylere beraber gittik. Niksar Belediyesi Yazı İşleri Müdürü Müjdat Özbay ile birlikte üç yıla yaklaşan bir çalışma sonucunda Niksar Belediyesi Kültür Yayınları arasında 1998 yılında yayınlanan “Milli Mücadele Yıllarında Niksar “adlı eserimiz için onunla da bir röportaj yapmış verdiği bilgileri de aynen esere aktarmıştık. O Niksar kültürüne ve tarihine oldukça hâkimdi. Daha önce Niksar'da meydana gelen önemli olayları büyüklerinden dinleyip iyice belleğine almıştı.
2005 yılında Niksar'dan ayrılmak zorunda kalışıma en çok üzülenlerden biri de o olmuş, sebeplisine ve sahip çıkmayanlara eminim ki beddua etmişti. Tokat'a geldikten sonra da Niksar'a gidişlerimizde imkânlarımız ölçüsünde evine kapısından olsun uğramaya, duasını almaya çalıştım.2008 yılında Tokat'ta bir ameliyat geçirdiğimde hastanede başucumda Ahmet Ağabeyimi de görebilmenin mutluluğunu nasıl izah edebilirim. Ya büyük kızım Deniz'in 2015 Eylülünde Tokat'ta İşeri Petrol Tesisleri'nde yapılan düğününe ailecek katılıp ,”Ben Hasan Hocamın kızının düğününde nasıl oynamam “diyerek ilerleyen yaşına rağmen herkesin gülümseyen bakışları arasında sahneye fırlayarak benimle birlikte Niksar'ın fidanları müziği eşliğindeki neş'esini kim unutabilir?
