Araştırma yazılarının sizi ne zaman nereye hangi kurumlara, kuruluşlara ya da yaşayan bir varlığa götüreceği belli olmaz. Biz de valiler yazısına başladığımız günden beri çok derin ve değerli bir sürecin içindeyiz. Yıllar sonra bazen bir mektupla, bazen bir telefondaki sesle karşınızdaki insanların gönüllerine girer bazen de bir rüzgârın önüne takılmış yaprak misali şehirden şehre savrulur gidersiniz. Öyle olur ki bu çalışma sırasında ulaşabildiğinin valilerin kendileri, evlatları, torunları ile yapılan görüşmelerden sonra size kadar uzanan ve tarihe not düşen el yazısı bir mektup, siyah beyaz bir fotoğraf ne kadar mutlu eder bilemezsiniz.
Bizim çalışmalarımız yürek işidir, para pul istemez, makam mevki istemez, beklediğimiz; yaparlarsa bir teşekkürden öteye ulaşamaz. Allah, din, memleket, bayrak sevgisiyle dolu sandığımız duygularımızın istismarına kaçmadan depreşmesi ve büyük sabırla yorgunluklarımıza aldırmadan gün yüzüne çıkarabildiğimiz eserlerin güzelliğidir bizimkisi.
Bundan dolayı olacak ki, Tokat Eski Valisi Metin Turcan Bey'in daveti üzerine 9 Nisan 2018 Pazartesi günü Niğde'deyiz. Otobüsün sileceklerinin delilendiği Nisan yağmurları ile şehir terminaline indiğimizde şemsiyesine rağmen ıslanmış pardösüsüyle bizi karşılayan valimizle buluşuyoruz.
”Bana gelirken Tokat'ın o güzel havasını getir hocam “ diyen Sayın Turcan'la hasretle kucaklaştıktan sonra sellere gebe şehrin caddelerinde kısa bir gezi yapıyoruz. Devamında valinin emekliliğinden sonra yerleştiği , vefa göstererek doğup büyüdüğü topraklarda, memleketinin Fertek Mahallesi'ndeki evine gidiyoruz. Bir kültür müzesini andıran evinde kızı Dr. Şima Turcan'ın hazırladığı pasta ve çayla birlikte sohbete başlıyoruz. Sayın Turcan'ın ziyaret öncesinde özenle hazırladığı dokümanlar ve Tokat'a özel yapılmış fotoğraf albümleri zamanımızı değerlendirmek için işimizi kolaylaştırıyor.
Ve Fertek'te nefis bir lokantada akşam yemeğiyle devam eden Niğde programımız yine yağmurlarla döndüğümüz terminalde Tokat'a ulaşmak üzere noktalanıyor.
1922 yılında Faruk Nafiz Çamlıbel'in ümitsiz aşkı Şüküfe Nihal'den uzaklaşmak için tayin isteyerek Niğde Ulukışla'ya trenle gelip at arabasıyla üç günde ulaştığı Kayseri yolculuğu sonrası yazdığı “Han Duvarları “şiirinden mırıldanarak seyahatimiz Tokat'a doğru akıyor:
“Yağız atlar kişnedi, meşin kırbaç şakladı,
Bir dakika araba yerinde durakladı.
Neden sonra sarsıldı altımda demir yaylar,
Gözlerimin önünden geçti kervansaraylar...
Gidiyordum, gurbeti gönlümle duya duya,
Ulukışla yolundan Orta Anadolu'ya.
İlk sevgiye benzeyen ilk acı, ilk ayrılık!
Yüreğimin yaktığı ateşle hava ılık,
Gök sarı, toprak sarı, çıplak ağaçlar sarı...
Arkada zincirlenen yüksek Toros Dağları,
Önde uzun bir kışın soldurduğu etekler,
Sonra dönen, dönerken inleyen tekerlekler...
…
Bir sarsıntı... Uyandım uzun süren uykudan;
Geçiyordu araba yola benzer bir sudan.
Karşıda hisar gibi Niğde yükseliyordu,
Sağ taraftan çıngırak sesleri geliyordu: …”
