Niksar'a gelince halam eğitim, kültür ve sanat açısından çok zengin olan bu ilçeyi çok seviyordu daha sonraki dönemde oraya gidip bir müddet daha görev yaptı. İlçe merkezindeki Gazi Ahmet Danişmend İlkokulu, Albayrak İlkokulu ve Cami-i Kebir İlkokulu 'nda (Ulucan İlkokulu), Ahmet Örs, Halis Turgut Özden (Yekta Güngör Özden'in babası),Mustafa Necati Elgin (Kara Necati) ,Şevket Türkyılmaz, Ramiz Aybak, Mustafa Özdeğer (Bozkurt Hoca)Nuri Sakarya, Ahmet Demirel daha sonra Ferit Günal ve adını hatırlayamadığımız çok değerli bir öğretmen kadrosu vardı. Bu öğretmen kadrosu o dönemde özellikle Başöğretmen Ahmet Örs'ün rehberliğinde parasız yatılı okullara çok sayıda öğrenci yetiştirmiştir.
Halamın fiziken ayağında biraz rahatsızlığı da vardı belki bu yüzden midir bilmiyorum evlenmedi. Kendini hayatı boyunca tamamıyla öğrencilerine adadı, varı yoğu onlar oldu. Niksar'a tek başına gitti, orada buradan gitme akrabaları da vardı. Ailenin bir bölümünü sanki orada toplamıştı. Öyle ki, yeğenlerini orada kendi yanında okutup mesleki hayatlarını kazandırdı. Bildiğim kadarıyla orada Bakıoğulları Ailesi ile çok iyi görüşürlerdi. Teknisyen Turan Ağabeyin evinde dururdu. Niksar'dan sonra tekrar Tokat'a geldi ve halk arasında Deve Görmez Mektebi diye bilinen, Cumhuriyet döneminde Tokat'ta ilk yapılan okullardan biri olan Gazi Paşa İlkokulu'ndan 1959 yılında emekli oldu.74 yaşında Tokat'ta vefat etti.
Onun yaşadığı dönemde halkın, velinin ve öğrencilerin öğretmenlere bakış açısı çok farklıydı. Saygı, sevgi mükemmeldi. Halam okul çıkışından eve giderken dükkânların önünden geçerken oturmakta olan esnaf ayağa kalkıp onu selamlıyordu.
Halam, giyimine kuşamına çok dikkat eder, milli bayramlara ayrı bir önem verir, en güzel kıyafetleriyle öğrencileri ile birlikte törende yerini alırdı. Yayınlanan gazeteleri dikkatlice okuyan, ülkenin gündemini de takip eden ve öğrencilerine kitap okumayı sevdiren münevver bir eğitimci idi.
Halam sağlığında babamın yanından hiç ayrılmazdı. Halam emekli olunca biz ailecek Biskene Bağlarına taşındık. Elinden hiç kitap düşmezdi. İbadetine çok düşkündü, namazını eksik etmezdi.
Emekli olduktan sonra hayatlarını kazanan pek çok öğrenci onu bağda ziyarete geldi, saygıyla ellerinden öptüler. Öğrencilerinden Zile Sanat Okulu'nda uzun yıllar öğretmenlik yapan Necati Çubuk Bey benimle bir karşılaşmasında şunları söylemişti: 'Halan çok yardımsever bir öğretmendi. Soyadımdan dolayı beni tanıyıp hep sahip çıktı. Okulu halanın aldığı ayakkabılarla tamamladım.'
Sohbetimizde Orhan Ocaklı'ya kısaca ailenizi de tanıtır mısınız diye soruyorum:
“Babam Zühtü Efendi annem Huriye Hanımdır. Dedemin vefatında 12-13 yaşlarında olan babam Giresun Jandarma Okulu'nu kazanmış. Buradan Uzatmalı Çavuş olarak mezun olduktan sonra 15 yıl Jandarma Karakol Komutanlığı yapmış, Dersim Harekatında eşkıya takibinde bulunmuş 1942 yılında da bu görevinden istifa etmiş. Ve aynı yıl Devlet Su İşleri'ne girmiş, buradan da emekli oldu.1993 yılında 93 yaşında öldü. Diğer halalarım Şakire, ve Hatice idi. Dedem Rufai Şeyhi Keskin Şükrü Efendi'nin müridi imiş. Milli Mücadele sırasında bölgemizde cereyan eden isyanların ele başlarından Aynacıoğullarının Tokat'ı tehdit ettiği günlerde Marul Beli'nde arkadaşlarıyla beraber silahlanarak tedbir almışlar.”
Afide Hanım'ın Niksar Gazi Ahmet İlkokulu'ndan öğrencisi Emekli-Eğitimci Hami Karslı isteğimizi kırmayarak öğretmeni ile ilgili bilgi ve bir hatırasını gönderdi. Hatıralarından biri 1940'lı yıllarda Elazığ Kız Enstitüsü Müdürü iken okula at, katır sırtında, kamyon kasalarında doğu illerinden öğrenci toplayarak okulun hamamında kendi elleriyle yıkayıp saçlarını tarayan unutulmaz, efsane eğitimci Sıdıka Avar'ı (1901-1979)hatırlattı bize.
“1949 yılında Niksar Gaziahmet İlkokulu üçüncü sınıf öğrencisiydim. O yıl bizim sınıfı iki ayrı öğretmen okutmuştu. Derslerimize bir yarıyıl Ahmet Örs (Sağır Hoca), bir yarıyıl da Afide Öğretmen gelmişti. (Niksar Halkı, kulakları ağır işittiği için Başöğretmen Ahmet Örs'e 'sağır Hoca'; bir ayağı aksadığı için de Afide Hanım'a 'Topal Afide' derdi. Ancak bu söylem, onlara gösterilen sevgi ve saygıyı eksiltmezdi.)
Sınıfımız, Gazi Ahmet İlkokulu'nun (1951 yılında yanan binanın) orta bahçesinin kenarında bulunan iki derslikten biriydi.
O yıla ait unutamadığım iki olay var. Birincisi Ahmet Örs'le ilgili: Öğretmenim beni bazen “Hayriye'nin oğlu, bazen de Kadir'in oğlu diye çağırırdı. O hem annemin hem de babamın da öğretmeniydi. Yüzünün güldüğünü hiç görmemiştim. Sınıfta genellikle dini öyküler anlatırdı. Bir gün, sesi güzel olan sınıf arkadaşım Necdet Güleç'ten “Süpürgesi yoncadan” türküsünü söylemesini istedi. Necdet, o türküyü söylemem deyince de, ayağındaki mes lastiğini çıkararak Necdet'i dövdü.
Afide Hanım, Sağır Hoca'nın tam tersi, yumuşak mizaçlı, güler yüzlü birisiydi. Onunla anılarımda, derslerimizle ilgili hiçbir şey anımsamıyorum. Ancak onunla ilgili ders dışı bir anım var ki, unutmam olanaksız!
O yıllarda kasabamızda bir hamam kültürü vardı. Evimizde de banyomuz olmasına rağmen hepimiz haftada bir gün hamama giderdik. Erkekler genelde Pazar günü Büyük Hamam'a, kadınlar da hafta içi Pazar Hamamı'na giderlerdi.
Pazar Hamamı, Pazar yerinin yukarısında, çarşıya çıkılan yokuşun sağ tarafında merdivenlerle inilen bir çukurdaydı. Alt tarafında, Çilhane Camisi'nin yanındaki dispanser vardı.
Annemler bu hamama giderlerdi, ama ne gidiş! Bir gün önceden dolmalar, börekler, turşular vs. hazırlanır, bohçalar tanzim edilir, mahalleden ve akrabalardan bir grup oluşturulur, hamamcıya önceden haber salınıp yer ayırtılır, belirtilen saatte gidilirdi.
Annemlerin hamam günü çarşamba idi. O yıllar, çarşamba günleri öğleden sonra okullar tatil edilirdi. Anneler, küçük oğullarını da beraber hamama götürürlerdi. Ben, ilkokul üçüncü sınıfa kadar, hem babamla Büyük Hamam'a, hem de annemle Pazar Hamamı'na gitmiştim.
Bir çarşamba günü, okul tatil olmuş eve giderken Afide Hanım beni yanına çağırarak, “Hami, annenler hamama giderken beni de alsınlar” dedi. Öğretmenimin dediğini anneme ilettim. Grup hazır olunca, ablam gidip Afide Hanımı da aldı ve hep beraber hamama gittik.
O çarşamba, benim annemlerle kadınlar hamamına son gidişim oldu. Hamamda, Afide Hanım beni önüne oturtup başımı sabunlamış, ben de bundan çok utanmıştım. Bu olayı, aradan 70 yıl geçmesine rağmen hiç unutmadım. Sevgili Öğretmenim Afide Hanım'ın ışıklar içinde yatmasını diliyorum.”
Biz de yarım asra yakın Türk Milli Eğitimine hizmet ederek, Cumhuriyete bağlı, memleketine aydın kişiler yetiştiren Afide Ocaklı Hanımı rahmetle anıyor, ruhu şâd olsun diyoruz.
